:+: Even a Step back can be fatal :+:

“The end of the day”  คำๆนี้ ได้ copy มาจากผลงานเขียนของคุณวินทร์ เลียววาริณ ซึ่งคุณวินทร์ได้ให้ความหมายไว้ว่า  “หมายถึง  การวัดผลในการตอนจบวัน เป็นการใช้ชีวิตโดยมองภาพรวม จะลงทุนมากน้อย จะทำงานใหญ่หรือเล็กไม่สำคัญ ขึ้นอยู่กับว่าคุณเหลือเงินในกระเป๋าเท่าไหร่  แม่ค้าขายขนมครกที่ทำงานไปเรื่อยๆตลอดวัน เมื่อหักค่าใช้จ่ายแล้ว อาจมีเงินมากกว่าเจ้าของร้านอาหารติดแอร์ ถึงแม้รายได้ต่อวันจะสูงมากกว่า แต่ค่าโสหุ้ยก็สูงเช่นกัน”  ทำให้นึกถึงตัวเองว่าทุกวันทำงานในเมืองใหญ่ มีรายได้ต่อเดือนก่อสูงพอสมควร แต่กลับยังไม่มีเงินเก็บ ได้แต่มีเงินใช้ไปวันๆ ตอนจบมาแรกๆ หวังหางานในกรุง เพราะจะได้ทำงานที่ตัวเองรักได้มากกว่า ถ้าพูดกันง่ายๆก่อคือมีตัวเลือกเยอะกว่านั่นเอง แต่ถ้าถามว่าตอนนี้ยังอยากทำงานที่ตัวเองทำอยู่ทุกวันนี้อยู่รึป่าว ก่อยังอยากจะทำอยู่ แต่ไม่ใช่เป็นอาชีพหลักนะ ขอเป็นอาชีพรองแระกัน เพราะอะไรหน่ะหรอ  เพราะมันเป็นงานที่ทำให้คนอื่นเขารวย รวย แล้วก่อรวย แต่ในขณะที่ตัวเองก่ออยู่เท่าเดิม การได้เป็นสร้างอะไรเป็นของตัวเอง แม้ไม่ใหญ่โต แต่เราก่อได้เป็นเจ้าของ  แม้ไม่ได้กำไรร้อยล้าน แต่มันก่อได้ความสุขทางใจ มากกว่าที่จะต้องมาทำงานแบบรองรับความต้องการของคนอื่น ผลตอบแทนที่ได้ก่อคือเงินเดือนที่คงที่ในแต่ละเดือน การใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางผู้คนมากหน้าหลายตา มันก่อไม่มีค่าเท่ากับการได้ใช้ชีวิตกับคนที่เฝ้ารอคอยการกลับบ้านของเรา อย่างสิ่งที่เราจะได้จากเขาก่อคือ ความจริงใจและความสุข  ที่เราจะได้จากเขาทุกวัน…